بعد یه مدت وبلاگ نویسی نمیدونم چی بگم یا از کجا شروع کنم.

اما کل این روزا رو میشه توی چند تا عبارت دسته بندی کرد:

دلتنگی تحمیلی

خانه نشینی اجباری

عید متفاوت و سرد

خنده های مصنوعی

مهمون ناخوانده چینی

دوری و دوستی

و روزایی که جون آدم و به لب میرسونن تا بگذرن...

یک مشت قرص خواب

یک ساعت خراب

صد آرزو به آب

این است زندگی

زندگی مون شده عین این فیلم پایان بازا.

از اینا که وسط ماجرا، یهو فیلم تموم میشه و هر کی باید یه حدسی واسه خودش بزنه.

فیلمه تموم شده، فقط داریم بی خود و بی جهت حدس میزنیم و فشار میاریم به خودمون

فک کنم قراره فاز جدیدی از زندگیم شروع شه...

الهی به امید تو

نه به امید خلق روزگار

حال نوشتن ندارمفقط چندتا عبارت میگم که بشه یه خاطره از الانم واسه آیندممیزان کار در غربت (با احتساب امروز)یک هفتهترس از کروناضدعفونی کردنای مزخرفدستکش لاتکسای چسبناکنزدیک به عمران دوست داشتنیناکجا آبا